Monday, December 24, 2012

G.I. JOHN (Episode 3)


“Ooops, sorry at napalakas yata hataw ko.” ang sabi ni Bob sa akin.

“Ayos lang yun. Medyo mabagal pa din reflexes ko. Pero soon babalik na galing at bilis ko sa badminton.” ang sabi ko naman.

Mahigit dalawang taon din ang pagtyatyaga ko sa theraphy para muli akong makalakad ng maayos. Bumalik din ang paglalaro namin ni Bob ng badminton na madalas naming gawin bago pa ako nadisgrasya halos tatlong taon na din ang nakakaraan.

“Pahinga ka na. Sobrang pagod ka na. Baka sumakit na naman ang mga binti mo.” ang pag-aalala ni Bob sa akin.

“Sabi ko naman sa iyo na ayos lang ako. Hindi na sumasakit ang mga binti ko. Medyo mabagal lang akong kumilos. Pero parang hindi pa kayang sabayan ng mga paa ko ang isip ko.” ang sabi ko naman.

“Pero mas mabuti na din na wag mong bibiglain ang mga paa mo. Hinay-hinay lang.” ang paalala na naman nya sa akin.

“Hayaan mo kapag talagang maayos na ang mga paa mo ay magiging bionic man ka na sa dami ng bakal at turnilyong inilagay dyan sa mga paa mo.” ang biro ni Bob.

“Loko-loko! Sige na nga. Buti pa at magshower na tayo. Tapos magdinner na din tayo doon na lang sa favorite nating restaurant ng di na tayo magluto sa pag-uwi natin.” ang sabi ko naman.

Maswerte ako at nakilala ko si Bob. Siya ang kaagapay ko sa hirap na dinaanan ko mula ng maaksidente ako. Hindi siya nagsawa sa pagkalinga sa akin. Halos mag-isa din niyang itinaguyod ang aming business na kahit papaano ay napanatili niya ang magandang sales namin. Marahil kung wala si Bob sa buhay ko ay isa pa rin akong lumpo na tila wala ng pag-asa sa buhay. Dahil sa kanyang pagpu-push sa akin ay tiniis ko ang makailang operasyon sa aking mga binti at ang hirap sa aking theraphy. Pero makalipas ng mahigit dalawang taon ay nararamdaman ko na ang panunumbalik ng normal kong paglalakad.

Isang madaling araw ng Linggo ay maaga kaming gumayak ni Bob. Napilitan kasi siyang sumali sa isang Fun Run na organized ng isang military group na nakilala namin dahil sa pagsu-supply namin ng goods sa kanilang commissary. Gusto ko din sana tumakbo subalit nag-aalangan si Bob na baka di ko kayanin iyon kahit na yung sa pinakamaikling distance na 500 meters na sadyang inilalaan para sa mga bata.

“Hihintayin na lang kita sa may finish line.” ang sabi ko kay Bob bago siya tuluyang nagpunta sa starting area.

“Sige, wait mo ako ng mga isang oras ha.” ang sabi naman ni Bob.

“Ang tagal naman nun eh 5 kilometers lang naman ang tatakbuhin mo.” ang sabi ko naman.

“Eh wala na akong practice sa pagtakbo. Basta try ko mas lesser ang time ko. Bakit maiinip ka ba kung ganoon mo ako katagal hintayin sa finish line?” ang tanong ni Bob.

“Hindi syempre. Kahit abutin pa ako the whole day ay maghihintay lamang ako sa iyo.” ang sabi ko naman.

Nangiti si Bob sa akin sabay yakap at binulungan ako ng mga katagang “I love you”. Matapos ang ilang stretching na pinagawa sa mga kalahok ng 5k run na kinabibilangan ni Bob ay pinaputok na ang baril na naging hudyat ng kanilang pagtakbo. Ako naman ay naglakad na ng kaunti upang magtungo sa malapit si finish line. Madami din ang mga hindi kasali sa fun run na tulad ko ay naroroon upang suportahan at abangan ang kanilang mahal sa buhay sa finish line. Subalit medyo nag-alala ako sa isang musmos na bitbit ng tila kayang ina. Nasabi ko sa aking sarili na dapat hindi nila isinasama ang ganoong bata sa ganitong pagtitipon na sobrang aga pa. Mas makabubuti sa bata na matulog na lang sana sa kanilang bahay.

“Hi. Mukhang may hinihintay din kayo dito sa finish line.” ang bungad ko ng lapitan ko ang babae na may bitbit na bata.

“Opo. Hinihintay namin si kuya, ang tatay nya.” ang sabi ng babae sa akin.

“Ganun ba. Akala ko ikaw ang nanay nya. Bakit nyo naman isinama pa dito ang bata?” ang tanong ko sa babae.

“Yaya po nya ako. Patay na din po nanay nitong bata. Nagising po kasi siya ng gumagayak na si kuya kanina. Ayaw po magpaiwan kaya napilitan po si kuya na isama na kami dito.” ang tugon ng babae sa akin.

“Ulila na pala sya sa ina. Pero mukhang swerte pa rin sya kasi mahal na mahal sya ng tatay nya.” ang sabi ko naman.

“Opo. Grabeng pag-aalaga ni kuya sa kanya. Pagdating ni kuya mula sa kanyang trabaho ay hindi na naghihiwalay ang mag-ama hanggang sa kanilang pagtulog.” ang sabi na yaya ng bata.

“Ano pala ang name nya?” ang tanong ko.

“John Lester po.” ang tugon ng yaya.

Biglang sumagi sa akin isipan si John. Bigla ko din naitanong sa aking sarili na kumusta na kaya si John at kung buhay pa kaya siya.

“Ang ganda naman na name mo. Magkatukayo pala tayo. Lester din ang name ko.” ang nasabi ko habang hawak-hawak ko na ang isang kamay ng bata.

Mukhang hindi naman natatakot ang bata kaya pinakiusapan ko ang kanyang yaya na kung pwede ko syang makarga. Sumang-ayon naman ang yaya at agad din naman nagpakarga ang bata.

“Ilang taon na si John Lester?” ang tanong ko sa yaya.

“One year old pa lang po sya.” ang tugon ng yaya.

Hindi ko maintindihan ang aking sarili. Parang ang gaan-gaan ng loob sa batang karga-karga ko. Nagpatuloy kami sa kwentuhan ng yaya ng bata kasabay ng pakikipag-usap ko din sa bata na ikinatuwa ko dahil marunong na din sumagot ang bata. Mukhang isang bibong bata si John Lester. Naputol lamang ang aming usapan ng nagsimula ng magsigawan ang ilang tao doon dahil may mga paparating na sa finish line. Malamang yun ang mga kalahok sa 10 kilometers na naunang tumakbo kaysa sa grupo nina Bob. Lumapit din naman kami sa may finish line at nasaksihan namin ang pag-cross ng dalawang kalahok dito.

“Baby, mukhang si papa mo yun ah.” ang biglang nabanggit ng yaya ni John Lester.

Tumingin ako mga paparating na kalahok. Bigla akong kinabahan dahil tila kilala ko yung isa sa kanila. Bigla kong naitanong sa aking sarili na si John ba iyon na sya rin binabanggit ng yaya ni John Lester. Mas lalo kong nakilala na si John nga iyon ng dumaan siya sa aming harapan hanggang sa makatawid sa finish line. Talon ng talon ang yaya ni John Lester sa tuwa at agad din tumakbo papunta kay John. Pangatlo si John sa 10k finihers.

Hindi ko namalayan na pati ako ay naglakad na rin patungo sa kinaroroonan ni John. Bitbit na ni John ang kanyang anak ng lapitan ko sya.

“Congratulations John.” ang bati ko sa kanya.

“Ikaw ba yan Lester?........ Ikaw nga!” ang nasabi na lamang ni John.

Tumango lamang ako. Ibinigay muna niya sa yaya ang kanyang anak at bigla nya akong niyakap. Halos buhatin nya ako ng mga sandaling iyon. Kahit pawis na pawis si John ay hindi ko na inisip iyon at napayakap na din ako sa kanya.

“Magkakilala pala kayo kuya.” ang biglang nabanggit ng yaya.

Bumitaw kami sa aming pagkayakap ng marinig namin iyon.

“Oo naman. Sya si Lester ang especial na tao sa buhay ko.” ang tugon naman ni John.

“Kumusta ka na? Kumusta na si Bob?” ang mga tanong ni John sa akin.

“Mabuti naman ako. Kaya nga ako nandito ay hinihintay ko sya sa finish line. Tumakbo sya sa 5k run.” ang tugon ko naman.

“Ganun ba. Eh ikaw, bakit hindi ka tumakbo?” ang tanong nya sa akin.

Ayaw kong sabihin sa kanya na hindi pa kaya ng mga paa ko dahil sa isang aksidente. Baka usisain pa niya kung bakit ako naaksidente. Batid ko naman na dahil sa nais ko syang makapiling kaya ako naaksidente.

“Bigla kasi akong nagkasakit kaya wala akong naging ensayo. Kaya hindi na rin ako tumakbo.” ang sabi ko na lamang.

“Mukhang third place ka ah. Congratulations.” ang dugtong ko pa.

“Oo nga eh. Sayang medyo kinapos na ako sa last 500 meters. Hindi ko nakayanang sabayan pa yung dalawang nauna.” ang sabi naman ni John.

“Nakilala mo na ba ang anak ko?” ang tanong ni John.

“Oo, kanina. Nag-alala kasi ako sa kanya kasi baby pa sya pero gising na sa ganitong oras.” ang tugon ka naman.

“Ayaw magpaiwan kaya isinama ko silang dalawa ng yaya nya. Anyway, malapit lang naman yung inuupahan kong bahay dito.” ang sabi ni John.

“Maaga din pala syang iniwan ng kanyang ina.” ang nabanggit ko.

“Mga six months sya noon ng may naligaw na bala sa bahay namin noon sa kampo na dati kong destinasyon. Napuruhan sya sa ulo na kanyang ikinasawi. Masakit pero ganoon talaga ang buhay. Dahil pangyayaring iyon ay nakumbinse ko ang mga superior ko na payagan na lang ako madestino dito sa Metro Manila.” ang kwento ni John.

“Kayang-kaya mo naman ibigay ang tamang pagmamahal sa anak mo. For sure, lalaki siyang mabait na bata.” ang sabi ko kay John.

“Pilit kong ginagawa iyon. Pero iba din syempre kung may nanay na nag-aaruga sa kanya.” ang sabi naman ni John.

“So ibig ba sabihin ay mag-aasawa kang muli?” ang tano ko sa kanya.

“Ewan ko. Pero wala pa sa isip ko iyon. Si John Lester muna ang aasikusuhin ko para lumaki siya ng maayos.” ang sabi naman ni John.

“Ang ganda ng pangalan ng anak mo.” ang sabi ko kay John.

“Syempre naman, galing yan sa names natin.” ang sabi naman ni John sabay ngiti sa akin.

Natigil lamang ang usapan namin ng lapitan na si John ng mga origanzer ng fun run. It's official na daw kasi ng 3rd place si John. Kaya naman kinuha nila ang mga detalye ng identity ni John para sa awarding cermony. Unti-unti na din dinumog si John na tila mga kasamahan niyang sundalo na kakatapos lamang sa pagtakbo upang batiin siya. Kahit gusto ko siyang makausap pa ay lumakad na akong papalayo sa kinaroroonan ni John. Bago pa man ako tuluyang nakalayo ay biglang tumakbo papalapit sa akin si John. Pilit niyang hiningi ang numero ng cellphone ko. Kinuha ko din ang numero ng cellphone nya. Agad na din ako nagpaalam sa kanya.

Nang makatapos na si Bob sa kanyang event ay agad ko na siyang niyayang umuwi. Nagtataka man si Bob sa pagmamadali kong makaalis sa lugar na iyon ay sinunod nya na lamang ako. Kumain muna kami ng almusal sa isang fastfood bago kami tuluyang umuwi sa aming condominium unit. Nawalan ako ng lakas ng loob ng ikwento kay Bob ang tungkol sa pagkikita namin muli ni John. Medyo naging balisa na naman ako simula ng araw na iyon. Pilit kong itinago ang aking pagkabalisa kay Bob.

“Kumusta ka na? Kayo pa rin ba ni Bob?” ang text na natanggap ko isang umaga mula kay John.

Nagpaiwan ako sa condo ng araw na iyon dahil medyo masama ang pakiramdam ko. Mag-isa lamang si Bob na nagtungo sa opisina namin at mag-isa din syang iikot sa mga client namin kung lalabas sya sa araw na iyon.

Medyo natagalan bago ko sinagot ang text ni John.

“Ayos naman ako sa piling ni Bob.” ang text ko naman sa kanya.

“Mabuti naman. Sana makapagdinner tayo nina Bob para makapagkwentuhan uli tayo.” ang text na naman ni John.

“Sure. Sige tatanungin ko si Bob kung kailan sya pwede.” ang text ko kay John.

“Sige text mo lang ako kung kailan. Sige text na lang kita later. May meeting na ako dito sa opisina.” ang text na sumunod ni John.

“Ah ok. Take care.” ang text ko kay John.

Hindi ko maipaliwanag sa aking sarili kung bakit ganoon na lamang ako kabalisa ng araw na iyon. Parang wala ako sa aking sarili. Buti na lamang at hindi ako sumama muna kay Bob. Tiyak na mahahalata niya ang aking pagkakabalisa. Kinagabihan ay muli akong nakatanggap ng text mula kay John na nagtatanong kung kailan daw ang dinner namin. Sinagot ko na ang text niya at sinabi ko na lamang na hindi pa kami nagkakausap ni Bob. Napansin pala ako ni Bob na may ka-text. Nang tanungin niya ako kung sino iyon ay sinabi ko na lamang na tila wrong send lang kaya sinabihan ko ang nagpadala na mali ang napadalhan niya ng text. Hindi naman na nag-usisa si Bob.

Talagang hindi ko maintindihan ang aking sarili na kung bakit wala akong lakas ng loob na sabihin iyon kay Bob. Araw-araw akong kinulit ni John tungkol sa dinner namin nina Bob pero hindi pa rin ako nagbigay ng schedule. Bago matapos ang linggong iyon ay medyo naawa naman ako kay John sa kakukulit. Nagpasya na lamang ako na makipagkita na mag-isa ng malaman ko din na may kakausapin si Bob na supplier namin ng fresh na isda sa Batangas na nag-invite din sa amin na magpalipas na din ng gabi sa beach house ng supplier na iyon. Dinahilan ko muli kay Bob na masama ang pakiramdam ko at ayaw kong magbyahe ng medyo malayo.

Nang gabing iyon ay nagkita kami ni John sa isang restaurant na pinili ko. Nauna akong dumating sa restaurant. Kasama ni John ang kanyang anak ng dumating siya subalit wala ang yaya ng bata. Nagpakuha ako ng high-chair para sa anak ni John. Nag-order na din kami ng aming kakainin. Nang abutin ko ang kamay ng bata ay tila gusto niyang magpakuha sa akin. Yun na nga ang ginawa ko. Kinalong ko ang anak ni John. Bigla akong nakaramdam ng kasiyahan sa pagkalong ko sa bata. Para bang kabahagi na ng buhay ko ang munting anghel sa aking kandungan.

Masaya ang naging kwentuhan namin ni John habang kami ay kumakain. Ang bibo niyang anak na si John Lester ay parang nakisama din at hindi man lang siya nag-alburoto. Kapag kinakausap namin siya ni John ay natutuwa kami sa mga sagot niya. Para tuloy naramdaman ko na tila anak ko din si John Lester. Nang matapos ang dinner namin ay nagpaalam na si John na uuwi na sila kasi mukhang inaantok na ang kanyang anak.

“Salamat sa dinner.” ang sabi ni John sa akin.

“Wala yun. Basta ikaw. Alam mo naman kung gaano........” biglang natigilan ako sa aking sasabihin.

“Oh bakit? Ako dapat kasi ang nagbayad ng dinner natin kasi ako ang nag-invite sa iyo.” ang sabi naman ni John.

“Ayos lang yun. Gastusin mo na lang yun para kay John Lester.” ang sabi ko naman.

“Pero next time ako na ang sagot.” ang sabi naman ni John.

“Sure.” ang sabi ko naman.

“Kung hindi lang inaantok na ang anak ko ay yayain pa sana kitang mamasyal.” ang nabanggit ni John.

“Meron pa namang next time.” ang nabanggit ko na lamang.

“Ano pala ang sasakyan nyo?” ang tanong ko kay John.

“Magta-taxi lang kami.” ang tugon ni John.

“Ihahatid ko na lamang kayo.” ang alok ko kay John.

“Wag na. Baka hanapin ka na ni Bob.” ang sabi naman ni John.

“Di ba ang sabi ko nga eh nasa Batangas sya ngayong gabi. Wala akong kasama sa condo ngayon.” ang sabi ko naman.

“Di ba malapit lang ang condo nyo dito?” ang tanong ni John.

Natatandaan pala ni John kung nasaan ang condo unit namin ni Bob.

“Oo. Mga ten minutes lang nandoon na tayo.” ang sabi ko naman.

“Buti pala at nabanggit mo yan. May mga nabili ako noong nakaraang pasko na mga laruan ng bata na dapat pangregalo ko. Meron din mga damit na panlalaki. Eh yung pagbibigyan kong batang inaanak ko ay nagmigrate na pala sa US at yung iba naman eh hindi ko din nakita noong nakaraang pasko. Kaya hindi ko na naibigay ang mga iyon. Mukhang pwede naman gamitin ni John Lester. Buti pa ay daanan muna natin.” ang dugtong ko pa.

“Nakakahiya naman sa iyo. Pwede mo naman ipadala yun sa US ah.” ang sabi ko naman.

“Padalhan ko na lang sya ng pera kaysa ipa-door-to-door ko pa yung mga laruan at mga damit. Malaki kaya yung toy car na nabili ko. Mas expensive yata yung charges kung ipapadala ko pa.” ang sabi ko naman.

“Ganun ba. Sige na nga para naman magkaroon ng magagandang laruan ang anak ko.” ang pagpayag ni John na kunin ang nais kung ibigay sa anak nya.

So makalipas ng ilang minutong pagmamaneho ko ay narating na din namin ang condo unit namin ni Bob. Pagbaba sa namin sa kotse ay noon ko napansin na tulog na pala si John Lester. Maingat syang binuhat ni John papunta sa loob ng condo unit namin.

“Kukuha lang ako ng kumot at unan para maihiga mo si John Lester dito sa sopa.” ang mahinang pagkakasabi ko kay John matapos kong buksan ang mga aircon.

Iniayos ko ang kumot at unan sa sopa at inihiga naman ni John ang kanyang anak. Tila napakahimbing na ang tulog ni John Lester at hindi nagising ng bitiwan na sya ng kanyang ama. Pumasok ako sa bakanteng bedroom upang kunin ang mga laruan. Sumunod naman sa akin si John.

“Tulungan na kitang magbuhat.” ang alok ni John.

Iniaabot ko ang toy car kay John at ako na ang nagbuhat ng mga maliliit pang laruan.

“Tiyak matutuwa si John Lester kapag nakita nya ang mga bagong laruan nya. Sandali lang gigisingin ko sya.” ang biglang nasabi ni John dahil sa galak na nararamdaman ng mga sandaling iyon.

“Wag mo ng istorbohin ang pagtulog ng bata. Mukhang himbing na himbing ang anak mo. Tiyak naman matutuwa sya sa paggising nya.” ang sabi ko naman.

“Sandali lang yung mga nabili kong damit na pambata na kaysa kay John Lester ay kukunin ko lang sa kwarto namin ni Bob.” ang paalam ko kay John.

Hindi ko namalayan na sumunod pala sa akin si John. Medyo nabigla ako ng marinig ko syang nagsalita mula sa aking likuran habang kinukuha ko sa loob ng cabinet ang mga damit na ibibigay ko kay John Lester.

“Salamat Lester. Hindi ka pa rin nagbabago. Talagang napakabuti mong tao.” ang nabanggit ni John.

Medyo nga nabigla ako ng malaman ko na nasa likuran ko pala si John. Bigla akong napaharap sa kanya habang hawak-hawak ang unang damit panlalaki na nakita ko sa loob ng cabinet.

“Ito pa pala ang para kay John Lester. Wait lang meron pa dito. Hahanapin ko lang.” ang sabi ko na lamang sabay talikod muli kay John.

Mas nabigla ako ng bigla niyang hawakan ang kamay ko.

“Sayang at hindi na natin naipagpatuloy ang ating nasimulan.” ang sabi ni John habang tahan-tahan niya ang aking isang kamay.

Tila biglang nag-fashback sa aking isipan ang masasayang araw namin noon ni John. Parang hindi ko alam ang sasabihin ko sa kanya lalo na ng magkatitigan ang aming mga mata. Hindi ko napigilan ang sarili ko at bigla ko siyang niyapos ng mahigpit. Niyakap din ako ni John ng mahigpit.

“Alam mo ba na hindi ko pa rin naramdaman sa iba ang pagmamahal tulad ng ipinadama mo sa akin noon. Hanap-hanap ko pa rin ang iyong pagmamahal.” ang binulong sa akin ni John.

Halos mapaluha ako sa aking narinig mula kay John. Nais ko din sabihin sa kanya na mahal na mahal ko pa rin siya. Nang bahagyang lumuwag ang yakapan namin ay bigla akong hinalikan ni John sa aking mga labi. Hindi ko na napigilan ang aking sarili na magpaubaya na lang kay John. Hangang sa maging mas maninit pa ang aming halikan. Unti-unti din namin hinubad ang aming kasuotan. Hindi na namin inalintana na baka magising si John Lester. Sabik na sabik kami sa isa't isa.

Naunang nahiga sa kama si John ng hubo't hubad na siya. Naroroon pa rin ang kagisigan ni John na tila mas umigting pa dahil siguro ay mas masaya na ang buhay niya ngayon. Naroroon pa rin ang mga pilat na bakas ng kahirapang pinagdaanan ni John sa buhay. Subalit ang pinanabikan kong sandata ni John ay talagang nag-aanyaya na sa akin na sumiping na sa kanya. Kaaya-aya talagang pagmasdan si John na walang saplot sa katawan at nag-uumigting na ang katigasan ng kanyang sandata.

“Miss na miss na kita.” ang nabanggit ko pa bago ako muling nakipaghalikan kay John.

Kahit na nasa harapan ko na si John at kasalukuyang hinahalikan ang halos buong katawan niya at tila nanaginip pa rin ako at hindi makapaniwala na muli pa rin kaming magtatalik ni John. Bawat paghalik ko sa kanyang katawan ay kasabay din ang panunumbalik ng mga masasayang alaala ko sa piling ni John. Nang mamabot na ng aking mga labi ang kanyang pagkalalaki ay buong kasiyahan ko iyong isinubo at banayad na naglabas-pasok sa aking bibig. Tila nga isang panaginip iyon ang muling makatalik ang lalaking pinakamamahal ko.

Tila bago uli kay John ang ganoong pakikipagtalik at bakas sa bawat paggalaw ng kanyang katawan ang kiliting dulot ng pagsubo ko sa kanyang sandata. Pati ang mga pag-ungol na naririnig ko mula sa kanyang bibig ay nagpapahiwatig ng labis na kasiyahan sa bawat pagpasok ng kanyang sandata sa loob ng aking bibig. Subalit makalipas lang ng ilang minuto ay napatigil ako sa ginagawa kong iyon sa kanyang sandata dahil tapos na siyang labasan ng kanyang katas na kahit isang patak ay wala akong inaksaya. Naramdaman ko kasi ang pag-bawi ng kanyang puwet dahil marahil sa sensitibong pikiramdam ng pinakaulo ng kanyang sandata na nararamdaman ng isang lalaki matapos siyang magpaputok.

“Mukhang hindi ka na sanay.” ang biro ko kay John.

“Pasensya na at napa-aga yata ako ng pagpapaputok. Hindi ko na napigilan kasi.” ang sabi naman nya.

Nakuntento na lamang ako na magputoy sa aming halikan habang hinihintay ko din ang pagsabog ng aking katas. Hindi rin nagtagal ay sumabog na rin ang aking katas. Iyon na yata ang pinakamasarap ng pakikipagtalik ko sa loob ng ilang taon na din. Ilang minuto din kaming nakahiga sa kama ng maisipan ni John na maligo muna bago daw sila umuwi. Noon din muli naming naalaala ang musmos na natutulog sa may sala. Parang nakisama naman si John Lester at mahimbing pa rin ang tulog niya ng amin siyang silipin. Sabay na din kaming naligo ni John.

“Dito na kayo magpalipas ng gabi. Tiyak naman na bukas na ang uwi ni Bob.” ang alok ko kay John kahit na parang nagkaroon ako bigla ng guilt feelings para kay Bob.

“Huwag na. Baka malaman pa ni Bob ang nangyari sa atin. Patawarin mo ako at hindi ko napigilan ang aking sarili kanina.” ang biglang nabanggit ni John matapos siyang makapagbihis.

“Hindi ka dapat humingi ng tawad. Ginusto ko din iyon kaya nangyari muli sa atin iyon.” ang sabi ko naman.

“Ayaw kong guluhin ang pagsasama ninyo ni Bob. Kaya sana kahit muling nangyari sa atin ito ay huwag sanang magbabago ang pagmamahal mo kay Bob. Batid ko kung gaano ka kamahal ni Bob.” ang sabi naman ni John sa akin.

“Alam ko yun.” ang maikling nabanggit ko na lamang.

“Sige aalis na kami.” ang paalam ni John.

“Dito na kaya kayo matulog ni John Lester. Napakahimbing pa ng tulog niya. Hayaan na muna natin siyang makatulog ng husto.” ang pagpigil ko sa pag-alis ni John.

“Eh si Bob, baka bigla syang dumating.” ang pag-aalala ni John.

“Bukas pa ang uwi nya. Wag kang mag-alala. Kung gusto mo doon kayo sa isang silid matulog para walang isiping masama si Bob kung sakaling darating sya.” ang sabi ko naman.

“Dito na lang kami sa sala kaya. Maglatag ka lang ng blanket dito sa tabi ng sopa at ok na kaming mag-ama dito. Mukhang marami ka pang aayusin sa silid na iyon kung doon kami matutulog.” ang sabi naman ni John.

“Kung yan ang gusto mo, sige kukuha lang ako ng mga blanket at mga unan.” ang pagsang-ayon ko sa nais ni John.

Itinabi namin ang center table at iba pang furniture sa sala bago namin inilatag ang blanket at mga unan. Hindi na rin ginalaw ni John ang kanyang anak. Sa halip ay nilagyan nya lamang ito ng unan sa tabi nito para hindi ito mahulog sa sopa kung sakaling gagalaw siya. Pinahiram ko si John ng shorts at t-shirt para magamit nya sa kanyang pagtulog. Matapos makapagpalit muli ng damit si John ay nahiga na sya sa ibabaw ng inilatag naming blanket. Binuksan ko ang isang lampshade sa may sala bago ko pinatay ang ilaw. Subalit bago pa man ako pumasok sa silid namin ni Bob ay tinawag ako ni John at niyaya muna niya akong mahiga sa tabi nya upang makapagkwentuhan pa kami. Hindi pa daw kasi sya inaantok.

Ayaw naming lumikha ng ingay sa aming kwentuhan kaya halos pabulong lang ang kwentuhan namin. Muli namin sinariwa ang aming masasayang nakaraan. Naikwento din ni John ang kanyang naging asawa at ang masaya pero maikling panahon ng kanilang pagsasama. Nai-share ko naman kay John ang mga masasayang napagdaanan din namin ni Bob. Subalit hindi ko binanggit kay John ang aksidenteng natamo ko ng pilit ko syang habulin ng papaalis na sya mahigit dalawang taon na ang nakakaraan. Hindi ko na namalyan na nakatulog na din pala ako sa tabi ni John.

Kinabukasan ay nagising ako dahil sa mga mahihinang ingay na dulot ng paggayak ng mag-ama.

“Good morning! Gising na pala kayo. Mag-breakfast muna kayo bago kayo umalis.” ang bungad ko.

“Sa bahay na lang kami kakain. Naubos na ni John Lester ang nadala naming powder milk nya. Gamit na din ang mga bote nyang dala namin.” ang sabi naman ni John.

“Di ba may hindi pa sya nagagamit na bote kagabi.” ang sabi ko naman.

“Nagising sya kagabi at naghanap ng dede nya.” ang sabi naman ni John.

“Mukhang sobrang himbing ng tulog ko at di ko na namalayan ang pagbangon mo kagabi.” ang sabi ko naman.

“Mukha nga. Ang sarap ng hilik mo kaya kagabi.” ang biro sa akin ni John.

Matapos maiayos ang anak at ang sarili ay hindi ko na napigilan ang pag-alis ng mag-ama. Medyo natagalan ako sa akin pang paghiga sa blanket na inilatag ko sa sala. Tila pilit kong sinasariwa ang nagyari sa aming dalawa ni John ng gabing iyon. Labis-labis ang aking kaligayahan na para bang nasa cloud nine ako. Napukaw lang ang aking pagmumuni-muni ng biglang dumating si Bob.

“Oh bakit ka dyan natulog? Natakot ka bang matulog sa kwarto ng mag-isa?” ang pagtataka ni Bob ng makita niya akong nakahiga pa sa sala.

Hindi ako agad nakapagsalita. Bigla akong kinabahan at nakaramdam ng guilt feelings ng mga sandaling iyon.

“Wala lang. Napagtripan ko lang matulog dito sa sala.” ang nasabi ko na lamang.

Buti na lamang at tila walang naiwang palatandaan na may kasama akong natulog sa sala. Hindi naman na nag-usisa si Bob tungkol sa aking pagtulog sa sala. Dahil talagang kabado ako at baka mahalata ni Bob ang pagsisinungaling ko sa kanya.

Naging lihim kay Bob ang muling pagbabalik ni John. Naguguluhan kasi ako kung ano ang dapat kong gawin kaya hindi ko ipinagtapat iyon kay Bob. Makalipas ng ilang araw ay nagpaalam sa akin si Bob na gusto niyang magpunta sa US para bisitahin ang kanyang mga anak doon. Miss na daw siya ng kanyang mga anak. Binalita din niya sa akin na hiwalay na ang dati niyang misis sa asawa nito. Para daw kasing naghahanap ng father figure ang kanyang mga anak at kung pwede daw kahit paminsan-minsan ay madalaw niya ang kanyang mga abak sa US.

Simula ng araw na iyon ay inayos na ni Bob ang kanyang travel documents para makabyahe papunta sa US. Nais ko sanang samahan sya pero mas minabuti ni Bob na sya na lang ang magbyahe para hindi na magtanong ang kanyang mga anak ng tungkol sa akin at para may mangangasiwa pa rin ng aming negosyo.

Ang pagiging abala ni Bob sa pag-aayos ng kanyang papeles ay nagbigay daan naman sa akin na makatagpo muli si John at ng anak nito ng lihim sa kaalaman ni Bob. Labis kasi akong natutuwa na maisama sa pasyalan sina John at ang anak nito. Para kaming isang happy family sa tuwing mamamasyal kami. Unti-unting napalapit ng husto sa loob ko si John Lester na tinuring ko na din tunay na anak. Kung may pagkakataon naman kami ni John ay nauuwi pa sa pagtatalik ang pagtatagpo namin. Noong una ay pilit tumatanggi ni John na maganap muli sa aming dalawa iyon. Subalit nangako naman ako sa kanya na kahit ano man ang mangyari ay hinding-hindi ko iiwan si Bob.

Subalit isang araw ay hindi ako sinipot ni John sa aming usapan. Kahit sa cellphone ay hindi ko na sya matawagan. Labis ang pag-aalala ko ng araw na iyon. Kaya naman minabuti kong puntahan siya sa kanyang inuupahang bahay. Laking pagtataka ko ng sabihin sa akin ng yaya ni John Lester na may sumundo daw sa kanyang mga kalalakihan na pilit siyang isinama. Mukha daw militar din ang mga kalalakihang iyon kaya hindi na nagtaka ang yaya ni John Lester. Mukha namang walang nangyaring masama kay John kaya nilisan ko na rin ang bahay ni John at binilinan na lamang ang yaya na kung hindi pa bumalik si John sa gabing iyon ay i-text nya lang ako sa ibinigay kung numero.

Kinagabihan ay hindi ako mapalagay. Hindi iyon nakaligtas sa mga mata ni Bob.

“What's bothering you Lester?” ang tanong niya.

“Nothing Bob. I think the metal braces in my feet are the reasons why I am feeling this way.” ang naging palusot ko na lamang kay Bob.

“Why don't you sit down. Calm down. It might get worst if you keep on walking.” ang sabi naman ni Bob.

“Ok, ok, I think that's the right thing to do.” ang tila pagsang-ayon ko kay Bob.

Naupo ako sa sopa na katabi si Bob at pilit i-focus ang attention sa pinanonood ni Bob sa TV. Subalit halatang-halata ni Bob na balisa pa din ako kahit nakaupo na ako.

“Is there something wrong Lester?” ang tanong na naman nya.

“Nothing.” ang sabi ko naman.

“Nararamdaman ko may bumabagabag sa iyo. Pwede mo naman sabihin ng matulungan kita.” ang pangungulit niya.

“I said this is nothing. Napagod lang ako kanina at medyo may nararamdaman ako sa aking mga paa.” ang pagpapalusot ko pa rin.

“Is it something to do with John?” ang tanong ni Bob na labis kung ikinabigla.

Hindi ako makasagot. Halos hindi ako makatingin ng derestso sa mga mata ni Bob.

“C'mon, tell me the truth. Alam mo naman na maiintindihan kita kung tungkol kay John ang bumabagabag sa iyo.” ang dugtong pa nya.

Bigla na lamang akong napaluha.

“I'm sorry Bob. Inilihim ko na nagbalik na si John at makailang ulit na din kaming nagkita.” ang pagtatapat ko kay Bob.

“Alam ko na naman na nagbalik na si John. Kaya wag ka ng humingi pa ng tawad. Nasabi ko naman noon pa sa iyo na kung gusto mo bumalik kay John ay handa naman akong tanggapin iyon.” ang sabi naman ni Bob.

“Papaano mo nalaman?” ang tanong ko dahil labis akong kinabahan na alam na pala ni Bob ang tungkol kay John at malamang alam na din niya ang mga nangyaring pagtatalik namin ni John.

“Remember the day na pumunta ako sa Batangas. Umuwi din ako ng gabing iyon dahil hindi ako comfortable na matulog sa rest house ng supplier natin. Tulog na kayo ni John at ng musmos na nasa sopa. Hindi ko na kayo ginambala dahil alam ko na labis ang iyong kasiyahan na makasiping muli si John. Nagpalipas na lang ako ng umaga sa istambayan ng mga guard at pinamonitor ko na lamang ang pag-alis ni John. I met John sa lobby. Pero sinabi ko sa kanya na miss na miss mo na sya at pinakiusapan na wag niyang sasabihin sa iyo na nagkita na kami.” ang kwento ni Bob.

Mas lalong tumulo ang mga luha sa aking mga mata. Damang-dama ko ang pagsisisi sa nagawa kong pagsisinungaling ko kay Bob. Hindi ko malaman kung ano ang sasabihin ko pa kay Bob.

“Don't worry Lester, naiintindihan kita. Alam naman natin na wala ng makahihigit pa kay John sa iyong pagmamahal. Lagi lamang syang nandyan sa puso mo. Kahit ganoon pa man ay naramdaman ko din ang pagmamahal mo sa akin. I don't want to compete with John sa puso mo. Nasusuklian mo naman ang pagmamahal na inuukol ko sa iyo. Masaya na ako sa ganoon.” ang dugtong pa ni Bob.

Nagpatuloy lamang ang pagtulo ng mga luha sa aking mga mata. Halos hindi ako makatingin sa mga mata ni Bob. Naramdaman ko ng lubusan ang pagiging maunawain ni Bob lalo na ng yakapin nya ako at paulit-ulit na sinasabi na huwag akong mag-alala at kung talagang si John ang talagang nais kong makapiling sa habang-buhay ay maluwag sa loob niyang tatanggapin iyon.

“I am really sorry Bob. I am really sorry.....” ang paulit-ulit kong binibigkas.

Subalit sa hindi ko inaasahan ay biglang hinalikan ako ni Bob sa aking mga labi sabay sabing “You need not say sorry to me coz I'm partly to blame since I told John to make you happy habang pwede ka pa nyang paligayahin.”

Hindi ko na rin namalayan na naghahalikan na pala kami ni Bob. Ang aking pagluha ay unti-unting tumigil at unti-unti din nag-iba ang aking pakiramdam. Hanggang sa isa-isa na naming hinubad ang lahat ng saplot namin sa katawan. Hindi kami madalas magtalik ni Bob at madalas pa ay ako ang naghihikayat kay Bob para mailabas ang init ng aming mga katawan. Subalit ng mga sandaling iyon ay si Bob ang naging agresibo. Ewan ko kung ano ang nasa isip ni Bob pero yun ang nararamdaman ko ng mg sandaling iyon.

Nahiga si Bob sa sopa na wala ng saplot sa katawan. Tila kakaibang Bob ang nasa harapan ko ng mga sandaling iyon. Pinagmasdan ko ang kabuuan ng kanyang katawan. Ang makinis niyang balat na tila walang bahid ng pilat, ang matipuno niyang pangangatawan na naroroon pa rin kahit ganoon na ang kanyang edad at higit sa lahat ang kanyang pagkalalaki na talaga naman na walang tatanggi na matikaman iyon babae man o ng isang katulad ko.

Muli ko siyang hinalikan sa kanyang mga labi. Habang mainit ang aming halikan ay dahan-dahan din nagdikit ang hubo't hubad naming mga katawan. Pumaibabaw na ako ng mga sandaling iyon kay Bob. Ang aming mga matitigas ng sandata ay nagkikiskisan sa bawat mararahang kadyot naming dalawa. Ang kanyang mga tenga at leeg ay hindi nalimutang madampian ng aking mga labi. Ang kanyang matipunong dibdib ay inulan ng aking mga halik at ang mga nipples doon ay hindi nakaligtas sa aking dila at mga labi.

“Ahhhhhhh........” ang narinig ko mula sa mga bibig ng Bob na mas lalong nagpaenganyo sa akin na mas lalo pang paligayahin ang aking katalik.

Sa pagbaba ko pa ay damang-dama ko ang kiliting dulot kay Bob ng bawat halik ko. Hanggang sa magtagpo na ang aking bibig at ang sandata ni Bob. Subalit sa halip na isubo kaagad iyon ay dinampian muna ng aking dila ang kanyang bayag na mas lalong nagbigay ng kakaibang kiliti kay Bob. Sa tagal na naming nagsasama ni Bob ay alam ko na iyon ang pinakagusto niyang ginagawa ko sa kanyang ari. Labis daw ang sarap ng dulot nito sa kanya. Nagpatuloy lang ako sa ganoon gawain hanggang sa maramdaman ko na tila hinahatak na ni Bob ang aking ulo para isubo na ang kanyang sandata.

Dahan-dahan kong isinubo ang naghuhumindig na sandata ni Bob. Muling napahalinghing si Bob ng maisubo ko na ito ng buong-buo. Naglabas-pasok iyon sa aking bibig. Tila nawala na sa aking isipan ang pagiging guilty ko kay Bob sa paglilihim ko ng tungkol kay John. Sa mga reaction ng katawan ni Bob ay damang-dama ko ang labis niyang kaligayahan sa ginagawa kong iyon sa kanya. Kahit nasa sukdulan na ng kanyang kaligayahan si Bob ay naisip pa din niya ang makakapagpaligaya sa akin. Kahit makitid ang hinihigaang sopa ni Bob ay nakuha ko pa din na makapwesto na maabot niya ang aking sandata. Sinalsal niya ang aking sandata habang pinaglalaruan ng aking bibig ang kanyang tarugo at ang kanyang bayag.

Nanatiling ganoon ang aming pwesto hanggang sa maramdaman ng aking bibig ang mainit na likidong pinawawalan ng nag-uumigting sa katigasang tarugo ni Bob. Tila napakaraming inilibas ni Bob kumpara sa normal niyang inilalabas. Makalipas lamang ng isang minuto ay ako naman ang nagpawala ng katas. Kumalat iyon sa palad ni Bob. Kakaibang pakiramdam ang aking nadama matapos naming magtalik ni Bob. Yun bang may pagsisi sa nagawa ko sa kanya pero may labis na kaligayahan dahil muli kong napatunayan na mahal na mahal pa rin ako ni Bob kahit na nasaktan ko ang damdamin nya.

“Ligo tayo.” ang yaya sa akin ni Bob.

Tumango ako at sabay kaming pumasok sa banyo upang maligo. Medyo hindi na ganoon kabigat ang usapan namin tungkol kay John. Umamin na din ako sa ilang beses naming pagtatagpo ni John na ang ilan ay nauwi sa muli naming pagtatalik. Inilahad din naman ni Bob ang kanyang damdamin ng pagiging guilty din sa nangyari dahil tila may pahintulot sya kay John na gawin iyon nang sabihan niya si John na sa muli naming pagtatagpo ng landas ay mapaligaya niya ako sa kahit anong paraan dahil baka hindi na naman ganoon kahaba ang panahon namin sa isa't isa.

Kinaumagahan ay isang text message mula sa yaya ni John Lester ang aking nabasa at sinasabing wala pa din daw si John at panay na din daw ang iyak ni John Lester dahil sa paghahanap sa ama. Sinamahan ako ni Bob sa inuupahang bahay ni John. Pagdating namin doon ay agad din kaming umalis upang ibagbigay alam sa opisina ni John ang kanyang pagkawala. Si Bob ang nagsilbing taga-kausap ng ilang militar na tila superior ni John. Ako naman na ang naging abala upang alagaan si John Lester.

Laking gulat namin na malaman na wala daw ibang mission order si John dahil sa opisina na talaga ang assignment nya. Wala din silang alam na grupo ng militar na may mission na isama sya. Sinabihan na lamang kami na mag-iimbestiga sila upang malaman ang kinaroroonan ni John. Matapos kaming kumuha ng mga gamit ni John Lester at ng yaya niya ay sa condo unit na namin pinatuloy muna ang magyaya.

Sa tuwing maghahanap kay John ang kanyang anak ay ako na ang umaaliw as kanya para hindi nya na lubusang hanapin ang kanyang ama. Makalipas ang ilang araw ay muling nakabalita si Bob mula sa kasamahan ni John. Isa nga daw grupo ng militar din ang dumukot kay John pero hindi pa rin nila alam kung nasaan na si John at kung ano na ang kanyang kalagayan.

Makalipas pa ang ilang araw ay nagpaalam na ang yaya ni John Lester. Uuwi na daw sya sa probinsya nila at iiwan na nya si John Lester sa amin ni Bob. Kahit anong pigil namin ni Bob sa kanya ay nagpumilit pa din siyang umalis. Kami na daw ang bahala kay John Lester. Hindi na rin kami kumuha pa ng kapalit na yaya at ako na lamang ang nagsilbing taga-alaga ni John Lester katulong na rin si Bob na may experience na rin sa pag-aalaga ng kanyang mga anak.

Sa paglipas pa ng panahon ay wala na kaming nakuha pang update tungkol sa pagkawala ni John. Ayaw na din kaming bigyan ng information ng opisina ni John. Labis man ang pag-aalala ko kay John ay binuhos ko na lamang ang attention sa pag-aaruga sa anak ni John. Tila nagkaroon kami na anak ni Bob sa pagpasok ni John Lester sa buhay namin ni Bob. Kahit naging maligaya kami ni Bob sa pagdating ni John Lester sa buhay namin ay hindi pa rin mawala sa amin ang pag-aalala sa kalagayan ni John. Nananalangin pa rin ako na balang araw ay muling babalik si John upang makapiling ang kanyang anak.

-End Of G.I. JOHN Episode 3-